عبدالله نوری در ديدار با مهدی کروبی: با رفتار خشن، تهديد و ارعاب در مواضع منتقدان ترديد و تغييری حاصل نمی شود

طبق خبر دريافتی؛ عبدالله نوری به اتفاق خانواده خود با حضور در منزل مهدی کروبی با وی و خانواده وی ديدار و گفتگو کرد. در اين ديدار عبدالله نوری پس از مشاهده صحنه های تکان دهنده و خسارت های وارده به منزل مهدی کروبی و پس شنيدن شرح حوادث و وقايع تلخ روزهای گذشته از زبان مهدی کروبی و نيز همسر وی فاطمه کروبی پيرامون هتاکی ها، اهانت ها و نهاجم های صورت گرفته، ضمن ابراز تاسف شديد از اين اتفاق ناگوار و محکوم کردن اين گونه حرکات خودسرانه اظهار داشت:چنين حوادث تلخ و تکان دهنده ايی را در قبل از انقلاب هم به ياد ندارم که به تعبير متوليان امور عده ای خودسر مجال بيابند طی چند شبانه روز در محله ای از پايتخت که نيروهای انتظامی، اطلاعاتی و امنيتی حضور دارند دست به يک چنين رفتاری بزنند و حکومت هم در خوشبينانه ترين تحليل از مقابله با آنها به هر دليل معذور باشد. وی اضافه کرد: چگونه است در شب های قدر برای کنترل جلسات محدود و حتی خانگی توسط منتقدين نيروی امنيتی و انتظامی گسيل ميشود ولی برای کنترل و برخورد با نيروهای لباس شخصی و به اصطلاح خودسر اقدامی مشاهده نمی شود؟
آيا منتقدين هم به اندازه نيروهای به اصطلاح خودسر می توانند در يک تجمع مسالمت آميز اعتراض خود را نسبت به عملکرد همين نيروها بيان کنند يا چون خودسر نيستند بايد سرکوب شوند؟
آيا تا کنون دستگاه قضايی با اين نيروهای به اصطلاح خودسر که سالهاست حادثه آفرينی ميکنند برخورد کرده است؟
عبدالله نوری افزود: خوب است از صد ها زندان رفته دوران انقلاب و خانواده های آنان که رو در روی حکومت ايستاده بودند و در اين مسير سختی ها، زندان ها، شکنجه ها و تبعيد ها را تحمل می کردند پرسيده شود که آيا با شما و خانواده شما در بيرون زندان و در محيط خانوادگی چنين رفتارهای غير انسانی و غير شرعی می شد؟ البته خاطرات اکثر اين مبارزان مکتوب است و چنين حوادثی در آنها بيان نشده است.
حتی از خانواده هايی که فرزندانشان به جرم اقدام مسلحانه بر ضد رژيم اعدام شدند سئوال شود که آيا با آنها اينگونه رفتارهايی صورت پذيرفته است؟
آيا به ياد دارند که به ديوار منزل شان توسط هر کس و يا هر گروهی نوشته شده باشد طويله فلانی؟
اين بود مدينه فاضله ای که نويدش داده ميشد و اين همان حکومت عدل علوی است که با اين رفتارها به جهانيان معرفی می شود؟ اين است نمونه ای از حکومت دينی که مهدی موعود جهانيش خواهد کرد؟ به کجا می رويم؟ ما را چه شده است؟ مدعيان پيروی از علی (ع) (هم او که به اطرافيان خود سفارش قاتلش را ميکند) در ايام شهادت او به نام علی و دين علی چه می کنند؟
آيا حکومت از اين رفتارها نمی تواند جلو گيری کند؟ اگر حاکميت واقعا مخالف اين حرکت های غير انسانی است با آن برخورد کند تا به همکاری و همنوائی با مهاجمان متهم نشود.
عبدالله نوری در ادامه گفت: با چه بيان و گفتاری می توان حکومت را قانع کرد که بسياری از منتقدان اگر بيش از آنها دلسوز اين آب و خاک و دين و آيين نباشند کمتر ازآنها نيستند ولی مثل حکومت فکر نميکنند و صلاح و فساد حکومت را به گونه ای ديگر می دانند؟ و اين هم جرم نيست و با رفتار خشن، تهديد و ارعاب هم در مواضع منتقدان ترديد و تغييری حاصل نمی شود.
از آقايان مسئول سئوال ميکنم رفتاری که در ۱۴ خرداد در مرقد امام نسبت به نوه گرانقدر امام شد و يا رفتاری که با بيت آيت الله صانعی شد و يا اتفاقات و حوادث تلخ همين چند روزه اخير نسبت به يار ديرين انقلاب و امام جناب آقای کروبی و بيت ايشان شد و يا برخوردهائی که درشيراز با شخصيت محترم و محبوبی مثل آيت الله دستغيب شد و موارد مشابه فراوان ديگر، آيا به نفع نظام و حکومت تمام شد؟ آيا برخوردها و هتاکی هايی که نسبت به مرحوم آيت الله العظمی منتظری و بيت ايشان روا شد در نهايت به نفع نظام و حکومت تمام شد؟ جا دارد همه بدانند جمع بندی حکومت از عملکرد گذشته خودش چيست؟ آيا حاکميت هنوز هم فکر ميکند رفتار و عملکرد گذشته آن ها درست بوده و نتيجه مفيد برای پايداری حکومتشان گرفته اند و يا معتقد هستند شايد بهتر هم می توانسته اند عمل کنند و با هزينه کمتری سود بيشتری ببرند؟
در اينجا راجع به انتخابات و حوادث پس از آن صحبتی نمی کنم ولی در يک جمله سئوال می کنم آيا حکومت معتقد است بايد در پانزده ماه گذشته اين همه هزينه داده می شد؟ و يا خودشان هم در خلوت خود به اين نتيجه رسيده اند که می شد با هزينه ای به مراتب کمتر به نتايجی به مراتب بهتر در جهت منافع ملی، آسايش، رفاه و خواست مردم دست يافت.
وی در پايان افزود: جا دارد اين جمله اميرالمومنين(ع) را بارها مرور کنيم که: » استعمل العدل و احذر العسف و الحيف فان العسف يعود بالجلاء و الحيف يدعوا الی السيف » (عدالت را اجرا کن و از زورگويی و ستمگری بپرهيز زيرا زورگويی مردم را به ترک از وطن وا می دارد و ستم آنان را به سوی شمشير می کشاند) و در اين جمله تامل کنيم که درحمله به شهر انبار فرمود: » فلو ان امروا مسلما مات من هذا اسفا ما کان به ملوما بل کان به جديرا » (چنانچه مسلمانی بر اين حادثه تلخ بميرد ملامت نخواهد شد و از نظر من سزاوار است) و همه ماجرا اين بود که خلخال از پای زن يهودی ربوده شده بود. انتظار می رود که همه گان رفتار خود را با کلمات معصومان بسنجيم. ان شاء الله خداوند عاقبت همه ما و نظام راختم به خير فرمايد

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: