خشونت ، اصلاح طلبان ، جنبش سبز و انقلابهای عرب

ما آنقدر از انقلاب 57 که در انتها به خشونت گرایید آسیب دیدیم که یک نتیجه کلی گرفته ایم که هر جنبشی ، حتی اگر دست به کوچکترین خشونت بزند ، منجر به فاجعه جمهوری اسلامی خواهد شد . اما این نتیجه گیری غلط است . همه جنبشهای خشونت آمیز منجر به فاجعه جمهوری اسلامی نشده اند . نمونه واضح آن انقلاب آمریکا در 1776 که اولین دموکراسی مدرن دنیا را پایه گذاری کرد . اکنون نیز در دنیای عرب شاهدیم که مردم لیبی برای دفاع از جان خود اسلحه در دست گرفتند و به پیروزی رسیدند و به احتمال زیاد انقلابشان به نتیجه ما منجر نخواهد شد . اصولا هرگز نمیتوان یک نتیجه کلی را بر همه جوامع و همه زمانها انطباق داد . گاهی خشونت بد است و گاهی برای دفاع از خود لازم است . ما به جایی رسیده بودیم که قاتلان جمهوری اسلامی روز روشن در خیابانها مردم را به رگبار میبستند و ما میگفتیم حتی برای دفاع از خود لازم نیست گاهی آنها را خلع سلاح کرد یا یک کتک جانانه زد . و این اشتباه بزرگی است . البته من اصلاح طلبان را در سو استفاده از این احساس منفی مردم مقصر میشمارم . اصلاح طلبان ساختار شکن نیستند، آنها خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی نیستند وخوب میدانند که تنها راه موفقیت یک انقلاب در مبارزه با یک حکومت مافیایی آدمکش اینست که لا اقل بعضی مواقع در دفاع از خود دست به خشونت بزند . آنها این را نمیخواهند. به همین سبب مردم را به آرامش دعوت میکنند و حتی مواقعی که در تظاهرات مردم گاهی مجبور بودند برای دفاع از خود بسیجیها را با خشونت عقب برانند این کار را نفی میکردند . میدانیم که مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید میترسد ولی تا این حد؟

 باشد که تجربه انقلابهای عرب به ما بیاموزد که خشونت ، گاه ، برای دفاع از خود در مقابل قاتلی که دست به اسلحه برده تا مارا بکشد تنها چاره است .

«پیروزی نزدیک است»

«دوراندیش»


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: